Каб забіць д'ябла ў сабе, трэба проста не пабачыць яго ў іншым. Як проста і як складана для выканання.

Славалюбства і жаданне прызнання ад іншых – гэта дзіця блуда. Яно нараджаецца з неасвечанай духам жывёльнасці, якая прысутнічае ў чалавеку. Гэта адна з тых страсцяў, якія супрацьстаяць ляноце і могуць стацца рухавіком на шляху. Але не доўга ім завесці на сцяжыну крыўды.
Жаданне славы ад зямной царквы не нашмат лепей за жаданне славы ад свету. Як бы добра было, калі б слава, прадугледжаная для нас Міласэрнасцю, чакала нас у Гасподнім веку, а не зараз. Толькі як цяжка для грэшнага чалавека на яе спадзявацца. І як цяжка вызначыць слушнасць сваіх справаў, не маючы за іх ні славы, ні падзякі.
Госпадзе, як мне навучыцца быць удзячным за тое, што не атрымліваю ўзнагароды за сваю працу ў гэтым распусным веку?
Госпадзе, як мне навучыцца спадзявацца на тое, што ты адплаціш мне, як і ўсім нам, паводле Тваёй міласэрнасці?
Госпадзе, як мне навучыцца цаніць узнагароду веку вечнага больш за ўзнагароду веку распуснага?
Госпадзе як мне навучыцца на патрабаваць падзякі?
Госпадзе як мне навучыцца вызначаць праведнасць сваіх справаў не паводле славы, якую яны прыносяць?

Чалавек, які не любпць Бога, нічога Яму не вінны. У гэтым закон свабоды. Гасподзь даў чалавеку свабоду любіць альбо не любіць. Верыць альбо не верыць. Служыць альбо не служыць. Калі было б іначай – Сувет быў бы не каштоўнейшы за цацку і нішто ў прыродзе (уключаючы самога чалавека) не мела б сэнсу. А Бог надаў і працягвае надаваць сэнс усяму, што творыць. Гасподзь і дагэтуль дарам спасылае сонца і дождж як на злых, так і на добрых. Гэта дарунак, за які Бог нічога не патрабуе ў замен. Таму чалавек Яму нічога не вінны. І гэта шлях смерці.

Але калі чалавек пачынае любіць Госпада, тады ён становіцца Яму вінаватым. Нават, калі тая любоў існуе толькі ў форме самага першага выбару – слабога і няўпэўненага. Усё адно яна робіцць чалавека вінаватым за ўсё, што ёй не адпавядае. І чым больш чалавек любіць, тым больш ён вінны. Страшна, пакутліва і несправядліва! Але ў гэтым праўда. І толькі праз гэта пралягае шлях жыцця. Усё астатняе пракаветнее і прыходзіць у нягоднасць – раней ці пазней... Усё астатняе – шлях смерці.

Гасподзь можа прыняць, панесці і дараваць любыя правіны, якія мы маем. І гэта робіць нас блізкімі і роднымі. Калі мы нічога Богу не вінныя, то Ён застаецца для нас чужым. І мы яму тады чужыя.

Нам усім у той ці іншай ступені ўласцівы страх быць вінаватымі. І гэты страх вядзе нас на сцяжыну смерці. Але калі зусім пазбавіцца ад гэтага страху, то што тады будзе ў нас чыніць надзорак, абысьма не грашылі? Божае дараванне тады будзе нам надзоркам! Госпадзе, дай нам сілы не баяцца быць віннымі табе. І прабач нам даўгі нашыя!

Улада? Гледзячы што вы маеце на ўвазе.

Цікавы артыкул, датычны пытання збавення

( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )( Чытаць атрыкул )

Як сабе хочаце. Але я думаю, што ўсе дзяржавы і ўсе пірамідальныя начальніцкія структуры -- з'ява часовая. Прыйдзе дзень, калі іх не стане. Магчыма гэта будзе Дзень Вечны. Але ён прыйдзе!
Гэта не нармальна калі члавек валадарыць над чалавекам. Прынамсі так як валадараць зараз.Таму што няма іншай улады акрамя ўлады любові.

Халодны фанабэрысты педант, які рэгулярна наведвае царкву, бывае на шмат бліжэй да пекла, чым прастытутка. Але ж лепей не быць не тым ні іншай. 
К.С.Льюіс
 

...вхождение в Царство Небесное мы ставим в зависимость от исполнения нами христианских заповедей в этой жизни. Но при этом мы обычно забываем, что, по учению Евангелия, само соблюдение заповедей возможно уже только в “новой жизни”, то есть требует приобщения к Царствию Божиему, обладанию им “внутри нас”...

прот. Аляксандр Шмеман

На гэтым тыдні на лідчыне адбыўся летнік правалаўнай моладзі. Дзякуй burbalka Тэмай была беларуская мова ў Царкве. Было файна. Вельмі добрая арганізацыя табару, харчу і ўсяго астатняга. Шкада толькі не ўсе выступоўцы даехалі. Быў айцец Сергі Гардун, Сяргей Талстой з камандай, . Мельнікава і Зніча запрасіць не паспелі. А я там быў -- гарабату піў.

А вось цікава, чаму слова "жыццё" выкарыстоўваюць як метафару здольнасці змяняцца, шукаць нешта новае, адмаўляцца ад старога? З біялагічнага пункту гледжання, адной з прыкметаў жыцця з'яўляецца якраз наадварот -- самаідэнтычнасць, падтрыманне пастаянства хімічнага складу, гамеастазіс. Наадварот -- мёртвыя альбо ад прыроды не жывыя рэчы лёгка і незваротна змяняюцца пад уплывам знешніх фактараў. 
А калі гэта прыкласці да жыцця царквы атрымліваецца, што царква жывая не тады, калі змяняецца, а якраз тады, калі захоўвае свой гамеастазіс (нязменны стан). З іншага боку, любая жывая сістэма павінна рэагаваць на змены навакольнага асяроддзя іначай хутка перастане быць жывой. Але рэагуе яна менавіта для таго, каб захаваць гэстую самаідэнтычнасць, гэты гамеастазіс.

Преподобный Силуан Афонский
Драгоценнее всего на свете — знать Бога и разуметь, хотя бы отчасти, волю Его.
Познавшая Бога душа — во всем должна предаться на волю Божию и жить пред Ним в страхе и любви. В любви, потому что Господь есть любовь. В страхе, потому что должно бояться, как бы не оскорбить Бога каким-либо плохим помыслом.
О Господи, силою благодати Святого Духа сподоби нас жить по Твоей святой воле.
Когда благодать с нами, тогда мы сильны духом; но когда теряем ее, тогда видим свою немощь; видим, что без Бога мы и помыслить хорошего не можем.
Боже Милосердный, Ты знаешь немощь нашу. Молю Тебя: дай мне смиренного духа, ибо по милосердию Своему смиренной душе Ты даешь силы жить по воле Твоей; Ты открываешь ей все тайны Свои; Ты даешь ей познать Себя и как бесконечно Ты нас любишь.