У апошнія хвіліны 2008 спрабую выправіць яго малаплённасць. Дакладней сказаць маю малаплённасць у гэтым годзе.

Учора, у дзень сабору эстонскіх святых,  мы нарэшце зладзілі першую планетарную вечарыну паэзіі (ці вечарыну планетарнай паэзіі -- як каму больш падабаецца).  Людзей было не шмат і сама імпрэза сталася непрацяглай, але надзвычай насычанай. Яна сапраўды нагадвала палымяны палёт знічкі-баліда, што ўспалахнуўся ў мінскім небе. Магу адказна сказаць, што па ўзроўні артыстызму, атмасферы і дэкарацый ніводная з нядаўніх культурных акцый з ёй не магла бы параўнацца (хаця я канешне магу і памыліцца). Добрая музыка, зоркі і свечкі і галоўнае -- якасная паэзія без лішняй прытэнзіі, без пошласці і пустой самадэманстрацыі.  Атрымалася надзвычай глыбокае пагружэнне ў казачны свет паэтычных вобразаў.  Пасля прадстаўлення было зладжана невяічкае абмеркаванне, на якім многія слухачы выказвалі сваё задавальненне пачутым і ўбачаным. Варта спадзявацца, што далейшая праца і кшталтаванне арганізацыі дасць магчымасць большай колькасці людзей ацаніць творчасць сучасных беларускіх паэтаў і майстроў абноўленага мінскага Планетара.

Хто будзе спрачацца з тым, што планетар -- гэта вялікая цацка для вялікіх гарадоў?
А цацкі, як вядома рэч зусім не пустая (хай сабе некаторыя і звыкнуліся так думаць!). Цацкі -- гэта вынік, своеасаблівае падсумаванне чалавечага досьведу. А з іншага боку і набыццё таго самага досьведу. Не дарэмная ж справа, калі ў цацкі гуляюцца.
Менскі Планетар доўга перабываў у заняпадзе. Належыў ён тады Мінскзеленбуду і адносіўся да парку, у якім і знаходзіцца. Нітое, каб ён зусім не працаваў. Нейкая праца там вялася. Толькі з кожным годам усё больш і больш затхлым мейсцам ён рабіўся. Не атрымлівалася яго зрабіць тым, чым насамрэч мусіць быць Планетар у цэнтры беларускай сталіцы. А мусіць ён быць не толькі вялікім школьным дапаможнікам, куды "кіем" прыганяюць дзетак, каб паставіць чарговую галку ў справаздачах аб іх навучанні. Ён мусіць быць рэальнай скарбонкай натуральнанавуковых ведаў. Скарбонкай даступнай і адкрытай для ўсіх. Мусіць таксама ён быць і мейсцам збору інтэлектуальнай моладзі. Мейсца дзе яна магла б знайсці адпаведнае свайму ўзроўню сумоўе, разуменне і кропку прыкладання сваім талентам.
У гэтым годзе Планетар перайшоў у юрыздыкцыю рэспубліканскага палаца дзяцей і моладзі. У яго цяпер новы загадык -- Аляксандр Валерыч Мікуліч. У многім дзякуючы яго намаганням Планетар стаў набываць новае жыццё. Зорную цацку не толькі адмылі і адрэмантавалі. Новаму загадчыку удалося прыцягнуць да працы сапраўдных энтузіястаў. Пры Планетарыі з'явіўся клуб аматараў астраноміі. Вядуцца візуальныя і радыёназіранні, што маюць не толькі вучэбнае і забаўляльнае, але і навуковае значэнне. Штотыдзень адбываюцца кінапаказы, якія збіраюць поўную залю аматараў элітарнай фантастыкі. Ды й свае творы кінамастацтва тут робяцца (у гэтым дзякуй Дзянісу). Так што на вачах ажыло жыццё Планетара. І зараз у ім многае можна рабіць -- было б жаданне і творчае натхненне.