Аглядаючы сваё жыццё і творчасць, як і творчасць многіх іншых сваіх сучаснікаў я ўсё больш і больш пераконваюся, што паэт ня мусіць пісаць ад сайго розуму (хаця розум яму безумоўна патрэбны) Кожны з нас, паэтаў, павінен памятаць, што ён дэміург -- пераймальнік узораў -- і калі нават і бог, то бог паводле ласкі, а не паводле генезісу. Таму мы павінны ўважліва ўзірацца на ўзоры Ўсявышняга Творцы, бо нам дадзена бачыць сувязі, якіх нельга пабачыць ніякімі вачыма інакш як вачыма паэзіі. Аднак парадокс заключаны ў тым, што менавіта хрысціянскія паэты, якім першым належыла б разумець тое, што я зараз сказаў, часта ўшчэнт гэтага не разумеюць і таму пішуць вершы не ад сэрца, не ад Духа і не ад візіі, а выключна ад свайго розуму. З гэтай прычыны яны часцей чым хто становяцца банальнымі і пасярэднымі вершапісцамі, а зусім не паэтамі -- мужамі паклікання.
МГА “Добрая воля” 5 кастрычніка праводзіць круглы стол для спецыялістаў і вернікаў хрысціянскіх цэркваў на тэму: “Энэргетыка ў Беларусі: атамны і альтэрнатыўны шлях развіцця”.
Мерапрыемства праводзіцца з мэтай даць вернікам хрысціянскіх цэркваў і грамадскім аб’яднанням, зацікаўленым ва ўстойлівым развіцці і перавазе пазітыўных каштоўнасцяў, адэкватную інфармацыю пра станоўчыя і адмоўныя бакі развіцця энэргетыкі ў Беларусі па атамным і альтарнатыўным атамнаму сцэнары.
Актуальнасць круглага стала таксама і ў тым, што ён праводзіцца напярэдадні слуханняў па пытаннях будаўніцтва АЭС у Астравецкім районе і ў рэчышчы грамадскага абмеркавання справаздачы па АУНА (ОВОС).
Пад час круглага стала адбудуцца выступы прадстаўнікоў дырэкцыі будаўніцтва АЭС, а таксама экспертаў – спецыялістаў у галіне тэхнікі, эканомікі і экалогіі, а таксама прадстаўнікоў грамадскіх арганізацый, якія выступаюць за ўстойлівае развіццё.
Месца правядзення: Міжнародны адукацыйны цэнтр (IBB), пачатак а 18-й гадзіне.
Тэлефоны для даведак: +375-029-768-28-78, (Спіцын Аляксандр Аляксандравіч), +З75-029-627-49-16 (Логвін Ірына Уладзіміраўна).
Самая маленькая краіна ў сьвеце вельмі хутка будзе карыстацца выключна сонечнай энэргіяй. Гэты праэкт Ватыкан плянуе скончыць да 2014 году. Праўда, самая вялікая эўрапэйская сонечная электрастанцыя будзе разьмяшчацца не ў самой карлікавай краіне, а на прылеглай італійскай тэрыторыі. На будаўніцтва электрастанцыі будзе выдзелена каля 300 гектараў зямлі, што амаль у 7 разоў больш за плошчу гораду-дзяржавы. Больш таго, Ватыкан будзе экспартаваць атрыманую на станцыі электраэнэргію ў Італію. Справа ў тым, што запланаванай магутнасьці 100 МВт дастаткова для забесьпячэньня электрычнасьцю 40 тысяч дамоў, а ў Ватыкане стала пражывае толькі 826 жыхароў. Самым буйным спажыўцом электраэнэргіі ў Ватыкане зьяўляецца звышмагутная радыёстанцыя, якая спажывае толькі 11 МВт. Асноўным прэтэндэнтам на выкананьне працы зьяўляецца нямецкая кампанія Solarworld AG. Гэтая кампанія год таму за свой кошт усталявала сонечныя панэлі на страху палаца Аўдыторыі Папы Паўла VI. Тады было ўсталявана 2700 сонечных батарэй коштам 1,5 мільёны даляраў.
Гэты верш, які я тут прыводжу, мае непасрэднае дачыненне да мяне і прыводжу я яго для тых, хто ведае некаторыя моманты. Так што, хто чытае, няхай разумее.
Ну вот, исчезла дрожь в руках, Теперь - наверх! Ну вот, сорвался в пропасть страх - Навек, навек. Для остановки нет причин - Иду, скользя, И в мире нет таких вершин, Что взять нельзя.
Калі ты хочаш перамены ў будучыні -- стань гэтай пераменай ужо зараз. У пытанняях сумлення закон большасці не дзейнічае. Спачатку яны цябе не заўважаюць, потым смяюцца з цябе, потым змагаюцца з табой. Потым ты перамагаеш. Калі карыстацца прынцыпам "вока за вока", то можна ўвесь свет зрабіць сляпым.
Истинного христианина, — писал он, — делают вера и любовь ко Христу. Грехи наши нимало христианству не препятствуют, по слову Самого Спасителя. Он изволил сказать: не праведныя приидох призвати, но грешныя спасти. Радость бывает на Небеси о едином кающемся более, нежели о девятидесяти праведниках. Также о блуднице, прикасающей-ся к ногам Его, фарисею Симону изволил говорить: имеющему любовь, многий долг прощается, а с не имеющего любви и малый долг взыскивается». Этими и подобными им рассуждениями христианин должен приводить себя в надежду и радость, и отнюдь не внимать наносимому отчаянию; тут нужен щит веры.
Грех любящему Бога не что иное, как стрелы от неприятеля на сражении. Истинный христианин есть воин, продирающийся сквозь полки невидимого врага к Небесному своему отечеству, по Апостольскому слову: отечество наше на Небесах. А о воинах говорит: «несть наша брань к крови и плоти, но к началом и ко властем» (Еф. 6, 12).
Пустые века сего желания удаляют от отечества, любовь к тем и привычка одевают душу нашу как будто в гнусное платье; оно названо от Апостолов «внешний человек». Мы, странствуя в путешествии сей жизни, призывая Бога в помощь, должны гнусности той совлекаться, а одеваться в новые желания, в новую любовь будущего века и через то узнавать наше к Небесному отечеству приближение или удаление, но скоро сего сделать невозможно, а должно следовать примеру больных, которые, желая любезного здравия, не оставляют изыскивать средств для излечения себя. Я говорю не ясно...
Святы Герман Аляскінскі
current mood: Чытанне Евангельля current music: Кажуць у мегафон
Мистик и одиночка по природе, "близкий всем, всему чужой", как сказал когда-то поэт. У Вас свой путь в этом мире, ведомый лишь только Вам и больше никому.
Госпадзе, памілуй! Якім цяжкім хвастом за намі часта цягнуцца наступствы жыццёвых абставінаў. Нават за самымі лепшымі з нас. Яны ўплываюць на нашую штодзённасць, на нашае стаўленне да рэчаў, нават на сама святое -- адносіны з Богам і людзьмі, на свет нашых ідэй і ідэалаў. Недасягнуты эзопаў вінаград прымушае нас называць яго кіслым. Чым далей тым болей. Неўзятыя вяршыні прымушаюць казаць аб тым, што мы і не збіраліся іх браць. Іначай вельмі балюча асэнсоўваць сябе ў пропасці -- такой блізкай да вяршыні па гарызанталі і такой далёкай па вертыкалі. Як часта ў нашай ацэнцы рэчаў ды ідэй гаворыць нашае расчараванне. І гэта чуваць. Чуваць як боль і роспач, хоць часта мы прамаўляем гэта спакойным тонам. Як часта мы мірымся за злом, лічачы яго непазбежным. Як часта пагаджаемся на несумленнасць, не знаходзячы шляху яе пазбегнуць. Як часта мы адмаўляем у святасці гераізму і змаганню, пабачыўшы іх адваротны бок. Як часта мы адмаўляем у святасці каханню і шлюбу, не асягнуўшы іх ці не знайшоўшы ў іх чаканага шчасця. Як часта мы судзім юнацтва з пазіцый капрамісу спеласці і як часта пачынаем лічыць дастатковым тое, што раней не лічылі нават пачаткам. Як часта выбіраем зразумелае, толькі па прычыне яго зразумеласці. Божа, вызваль нас ад гэтага! Зрабі нашае вока чыстым, а розум цвярозым! І няха натхненне юнацтва не адыходзіць ад нас і полым першага кахання гарыць вечна! Няхай скончыцца гэты свет, няхай надыдзе Валадарства Божае! Амінь.
Воспитание детей, как любой процесс воцерковления, предполагает соблюдение принципов, которые мы, слава Богу, уже осознали — и личностности, и церковности, и целостности, и последовательности. Само понимание того, что такое воцерковление, здесь уже очень многое проясняет.
Что еще мне кажется очень важным — то, что воцерковление всегда есть плод вдохновения, и поэтому всякий, кто касается воспитания детей, должен быть сам вдохновлен. Это должен быть тот, кто исполнен Духом и способен передавать жизнь. По своему статусу такой человек должен быть приравнен к катехизатору.
Я думаю, что при таком взгляде на воспитание детей остается вопрос, на который нам предстоит ответить — это наши дети и наше призвание. Дети, которые рождены у нас — какое они имеют призвание? Понятно, что здесь есть свои параллели. В Ветхом Завете считалось, что если дети рождены в народе Божьем, то они принадлежат к нему самим фактом рождения. А у нас как? Имеет ли наше призвание тот, кто родился в наших семьях? Есть еще одна проблема, о которой, в связи с этим, нельзя не сказать: если родители не могут быть ходатаями, помощниками в воцерковлении детей, то воцерковление оказывается под вопросом. Если родители нецерковны или расцерковились, нужно ждать сознательного возраста детей, чтобы помочь им в их сознательном выборе.
Владимир Якунцев
current mood: Прагляд навінаў current music: Пахне дажджом
Сур'ёзнай праблемай у ацэнцы якасці "класічнай" адукацыі з'яўляецца адсутнасць магчымасці наўпрост ацаніць яе эфектыўнасць па ўзроўні паспяховасці выпускнікоў. Прагматычная парадыгма адукацыі тут выйграе. Асабліва гэта датычыць грамадскіх гурткоў. Любы гурток, любыя курсы прагматычнай накіраванасці могуць засведчыць пра сваю эфектыўнасць колькасцю выпускнікоў, якія занялі гэткія і гэткія пасады, дасягнулі гэткіх і гэткіх поспехаў у гешэфце, гэтак і гэтак павысілі свой заробак. Што датычыць гурткоў "класічнай" ці правільней сказаць "класістычнай" накіраванасці, гурткоў пашырэння абсягу, то вынікі іх дзейнасці ацаніць складаней. Сапраўды. Якіх поспехаў варта чакаць ад чалавека, які праслухаў курсы па гісторыі Беларусі, ці гісторыі хрысціянства? Уплыў такіх ведаў нават на чыста маральны ўзровень чалавека досыць спрэчны. Між тым, відавочна, што ў нашым грамадстве яўная нястача разумення свайго гістарычнага мінулага. Такім чынам у карыснасці стварэння такіх класістычных грамадскіх гурткоў сумніваў не ўзнікае. Але як ацэньваць іх эфектыўнасць. Што мусіць быць крытэрам эфектыўнасці ў дадзеным выпадку? Тое, што выпускнікі скажуць, што ім было цікава... Такое сведчанне важнае і пажаданае для кожнага выкладчыка. Але гэта нічога не кажа пра змест курса, а толькі пра якасць падачы. А перад любым супрацоўнікам адукацыі стаіць пытанне як зрабіць адукацыйны працэс эфектыўным і як ацаніць гэтую эфектыўнасць. Якія веды у такім разе трэба лічыць карыснымі, якія дастаковымі, а якія залішнімі і таму ў лепшым выпадку дадатковымі? Які выгляд павінен мец курс гісторыі ці культуралогіі для аматараў, каб сапраўды палепшыць стан чалавека і грамадства, а не проста забраць час і разумовыя рэсурсы (апошняй справай добра займаецца тэлебачанне і свточныя "канцэрты")? Вось, напісаў шмат літар, але спадзяюся, што маё пытанне зразумелае і ў сяброў будзе мажлівасць выказаць у каментарах сваю думку. Загадзя ўдзячны ўсім, хто пагодзіцца паразважаць разам са мной на гэты конт...
current mood: Задуменны current music: Дрэвы за вакном шумяць.
Сёння ў адзін і той жа дзень Мінскі Планетар наведалі госці з Карсуні і госці з Харватыі. І гэта не першы раз такое. Так што нашая зорная сістэма набывае міжнародную вядомасць прыемна...
current mood: Прышпільна current music: Размова за сценкай
Цікавая і сумная інфармацыя на конт мору рыбы ў беларускіх рэках. Праўда, сам я ані падцьвердзіць ані абвергнуць яе не магу, бо на тым участку Нёмана дзе я быў з 12 па 19 ліпеня (Ярэнічы-Любча), ніякага мору міласцяй Божай не бачыў і ваду нёманскую сырцом піў і сам дагэтуль жывы і здаровы. Аднак гэта зусім не абвяргае інфармацыю, якая прыведзена ніжэй
Ва ўмовах аўтарытарнага і таталітарнага прыгнёту кожны сумленны чалавек рызыкую апынуцца перад прадстаўнікамі ўлады і быць імі падманутым. Для таго каб гэтага не сталася патрэбны цвярозы розум і досвед... хаця б чужы. Пазнаёміцца са спосабамі супрацьдзеяння несумленным следчым можна пачытаўшы кнігі на гэтай сеткавай старонцы:
Кнігі кароткія, а веды, як кажуць, за плячыма не насіць -- глядзіш ды й спатрэбяцца. Акрамя знакамітага "малога канспіратара" на старонцы ёсць менш вядомыя, але не менш карысныя кнігі, у тым ліку скіраваныя на простага сумленнага грамадзяніна, не заангажаванага ні ў які палітычны супраціў, але жадаючага жыць сваім жыццём.
Дзень добры ўсім! Братка Алесь у рэшце рэшт вярнуўся з крыжовага паходу. Справаздачу аб посьпехах і няўдачах чытайце пазьней (спадзяюся я яе напішу). Лідскім братам і сёстрам прывітанне, асабліва тым, хто знайшоў мой дыярыюш!
Американские биологи оживили бактерии, которые провели в толще льдов Гренландии 120 тысяч лет. Об этом сообщает New Scientist, а статья исследователей опубликована в журнале International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology.
В рамках исследования ученые искали микроорганизмы в образцах льда, поднятых с глубины 3000 метров. Исследователям удалось обнаружить два вида бактерий, которые получили названия Herminiimonas glaciei и Chryseobacterium greenlandensis. Эти микроорганизмы по форме напоминают кишечную палочку (Escherichia coli), только меньше размером в 10-50 раз.
Температура льда в регионе обнаружения составляет минус 56 градусов по Цельсию. Для того, чтобы оживить бактерии, то есть заставить их интенсивно размножаться, ученые держали образцы льда при температуре 2 градуса по Цельсию в течение 7 месяцев. Затем эти же образцы содержались при температуре 5 градусов по Цельсию в течение еще 4,5 месяцев. После этого исследователям удалось обнаружить в полученной воде колонии микроорганизмов.( Read more... )
Ботаники обнаружили, что хохлатка Corydalis conorhiza, произрастающая на Северном Кавказе, способна выращивать специальную систему корней, которые используются для получения питательного элемента азота из снега. Об этом сообщает New Scientist, а статья исследователей появилась в журнале Ecology Letters.
По словам ученых, необычные корни, которые растут вверх и вылезают из почвы, были обнаружены случайно. Дело в том, что, попав на открытый воздух, они достаточно быстро сгнивают. Именно поэтому их не удавалось обнаружить в летнее время, когда ботаники обычно занимаются исследованием растений.
В рамках работы ученые пытались выяснить, для чего используются необычные корни. Известно, что в высокогорье, где обитает C. conorhiza, некоторые питательные элементы, такие как азот и фосфор, находятся в остром дефиците. Ранее ученым было известно, что на обычных (подземных) корнях хохлатки обитают бактерии, которые помогают получать растению из почвы фосфор, поэтому ученые предположили, что новые корни используются для добычи другого недостающего элемента - ( азота ).
Опубликовал: Ykoobin в периоде истории XXI век Н.Э.
Жизнь Эзекии изменилась так сильно, что он не мог сдержать своего желания поделиться этим с кем-нибудь. Когда он вернулся в деревню, в которой вырос, то рассказал всем тридцати пяти родственникам, а таюке односельчанам, которые при встрече с ним и потребовали объяснить - почему он перешел в христианство. “Иисус является тем единственным Путем, Которым я могу прийти ко спасению от своих грехов и к вечной жизни”, - такое объяснение им не понравилось. Когда Эзекия начал обосновывать им те истины, которые он открыл, изучая Божье Слово самостоятельно и с помощью других верующих, что привело корабль его жизни в спасительную гавань церкви, которую он теперь покинул, чтобы принести своим односельчанам Благую Весть, разгорелись страсти. Внезапно один из присутствующих подскочил и набросился на Эзекию. За ним последовали другие. Они стащили его на землю и били, пока он не потерял сознание. После этого они выбросили его на улицу - всего в синяках и кровоподтеках. Когда толпа разошлась, один из друзей Эзекии взял его в свой дом и ухаживал за ним, пока тот не выздоровел. Только через четыре дня Эзекия смог подняться с постели. В конце концов, Эзекия покинул свою деревню, и до сегодняшнего дня к нему относятся враждебно как односельчане, так и родственники. Но теперь, вместо того чтобы ездить в родную деревню, он путешествует по другим деревням, делясь тем, что он сам узнал из Библии, и указывая путь ко спасению всем, кто ему это позволяет. Он говорит, что не может отказать своим землякам в возможности услышать Благую Весть. Но из-за этого его били и выбрасывали за свои пределы, еще как минимум, десять других деревень. Нередко его избивали настолько сильно, что он не надеялся, что выживет, а иногда так калечили, что ему и не хотелось выживать. Но он по-прежнему был тверд в своем свидетельстве: “Созревая духовно на пути, по которому я иду вместе с Христом, я приобретаю больше веры, которая помогает мне вынести эти трудности. В свою очередь, пройденные мною испытания послужили к еще большему укреплению моей веры, поэтому я всегда помню и знаю, что Бог верен Своему обещанию спасти меня. Я благодарю Бога, что Он помог мне привести тридцать человек к спасительному учению Иисуса”. *** Мы часто говорим, что “болеем? за успехи нашего общества и гордимся этими успехами, но как часто мы готовы рискнуть своей репутацией ради того, чтобы другие смогли также разделить ту радость, которую мы имеем в Иисусе?
…Я желал бы сам быть отлученным от Христа за братьев моих, родных мне по плоти… Павел (Римлянам 9:3)
Весь материал статьи взят из книги “Фанаты Иисуса - Истории революционеров, которые изменили свой мир, боясь не человека, а Бога” (Пер. с англ. С. Кушникова. - К.: Светлая звезда, 2007. 432 с. В книге рассказывается о тех, кто знает Его и стремится отдать все, чтобы усердно служит Ему. Это реальные факты истории христиан настоящего и прошлого)